Hiçbir günahımızı hafife almayalım. Günahımızla gurur duymayalım. Aksine günahımızın ağırlığından pişmanlık duyalım, utanalım. Allah'tan mahcup olalım. Mahşer âlemindeki bir manzara, bize bakış tarzımızı yeniden gözden geçirme şansı veriyor.
Kişi hesaba çekilir. Ümidini yitirmiştir. Cehenneme gitmeye hazırlanıyor. Biraz sonra zincirlenecek. Belki sürüklenecek. Doksan dokuz defter önüne konur. Kişi deftere bakınca yüzü kızarır. Diyecek bir şeyi yoktur. Allah (CC), kulunu hesaba çeker.
Sorar: Ey kul! Sen şu defterde yazılı olanlardan bir şeyi inkâr ediyor musun?
Kul: Hayır ya Rabbi. İnkâr edecek bir şeyim yok.
Yüce Allah sorar: Peki kâtip meleklerim sana zulmettiler mi? Yani yapmadığın günahı yazdılar mı?
Kul: Hayır ya Rabbi.
Allah (CC) sorar: Peki bir mazeretin var mı bu günahları işlerken?
Kul: Hayır ya Rabbi.
Allah (CC): Peki senin bir iyiliğin var mı?
Kul: Hayır yoktur Rabbim.
Allah buyurur: Hayır, yanılıyorsun.
Senin bizim yanımızda bir iyiliğin (özelliğin) var. Bugün sana zulmedilmeyecek.
Allah ona bir kart çıkartır. O kartta "Allah bir, Muhammed O'nun Resulüdür" cümlesi yazılıdır.
Allah buyurur: Teraziye çık!
Kul ürperir. Bu kart, bu defterin karşısında neye yarar ki?
Allah buyurur: Zulüm yok bugün.
Defterler günah kefesine, kart ise iyilikler kefesine konur.
Kart daha ağır basar. Adam dehşet içindedir. Kart ağır bastı diye sevinir.
ALLAH'IN AFFI BOLDUR
Hz. Peygamber (SAV) burada şöyle buyurdu:
"Allah'ın isminin karşısında hiçbir şey Allah'ın isminden ağır basamaz. Nihayet kul cennete doğru götürülür."
Hz. Peygamber'in bize ilettiği bilgi bu şekilde. Burada Allah'ın yüce rahmetini, affının bolluğunu görüyoruz. O sonsuz keremiyle kerem eder. Cehennemden azat eder. Bunu gören bizlerin de çok dikkatli ve sorumlu davranması gerekir. Bu rivayeti yanlış değerlendirmeyelim. "Nasılsa Allah bizi affeder, o hâlde her günahı işleyebiliriz" gibi bir yanlış sonuca varmayalım. Kişi cehennem korkusundan çok Allah'tan utanma duygusundan dolayı günahlardan uzak durmalıdır.
BAZI NÜKTELER, DERSLER
UYANMASINI BEKLİYORDUK
Mevlânâ camiye gidecek. Yolun (sokağın) ortasına iri bir köpek yatmış uyuyor. Mevlânâ camiye giderken köpeği uyandırmamak için bekler. Belki dakikalarca. Mevlânâ'nın beklediğini gören biri gelir ve ayağıyla dürterek köpeği yoldan çeker. Mevlânâ gözlerini açıp şöyle der: Siz onu rahatsız ettiniz. Biz uyanmasını bekliyorduk.
NE GÜZEL DİŞLERİ VAR!
Bir köpek ölmüş. Çöplüğe atmışlar. Üzerine sinekler üşüşmüş. Kokusu etrafa yayılıyor. Herkes "Ne kadar kötü kokuyor" der. Allah dostu burnunu kapatmaz. Sessizce fısıldar: "Ama ne güzel dişleri var!"
BİR HIRKANIN KARŞILIĞI
Kişi köprüden geçiyordu. Köprü başında soğuktan donacak gibi dudakları morarmış bir yoksul kadın gördü. Sırtındaki hırkasını çıkarıp yoksul kadına örttü. Yoluna devam etti. Geceleyin bir rüya gördü. Rüyada ölmüş, hesaba çekilmiş ve affedilmiş. Kendisine denmiş ki: Bu büyük saray senindir. Dedi ki: Hangi amelimden dolayı bu köşke sahip oldum. Dediler ki: Bugün soğukta titreyen kadına giydirdiğin hırkanın karşılığıdır.
KÜFRE RAMAK KALA
Mekke'nin lideri... Hz. Hamza'nın ciğerini dişleri arasına alan Hind'in kocası... Hz. Resulullah Efendimize çok zarar verdi. Birçok Müslüman'ın aleyhine olan kararların başmimarı.
Sonra gün gelir, Mekke'nin fethi günü tövbe eder. Tövbesine de sonuna kadar sadık kalır.
Bir gün Şam önündeki askeri bir harekette gözüne ok saplanır.
Gözü yerinden çıkar.
Dostları, "Bir şey yapabilir miyiz, belki tabip arasak" derler.
O ise oralı olmaz. Akan gözünü avucuna alır. Ve fırlatır. Sonra şöyle söylenir: "Kahrolası, işe yaramaz şu gözler! Neye yarar ki bu kör göz."
Çıkan bu göz yıllarca nur saçan Hz. Muhammed'e (SAV) düşmanca baktı. O'nu tanıyamadı. Bugün Hz. Peygamber yok artık. Bu göz olsa ne olur, olmasa ne olur. Zaten artık bir işe yaramaz. Çıksın daha iyi. Çıksın da ondan kurtulayım, diye düşünür.
Eskiler hep derler: Allah ahirimizi hayretsin. Küfürle dolu bir hayat tövbeyle buluştuğunda cennete giden bir yola dönüşebilir.
Doyumsuzuz
Her şeyden erken bıkıyoruz. Dünyanın en güzel yerinde otursak, en mükemmel imkânlara sahip olsak sürekli değişiklik peşindeyiz. "Ayran gönüllü" diyor halkımız bu tür sürekli yakınan insanlara. Aslında bunun ve diğer bütün hastalıklarımızın tedavisi Allah'a teslimiyet, bol bol tövbe, tevazu, alçakgönüllülük ve samimiyettir.
Peygamberimizin sürekli okunmasını tavsiye ettiği dua
"Allah'ım! Ben senden dinim, dünyam, aile fertlerim ve malım konusunda af ve afiyet istiyorum. Allah'ım! Ayıplarımı ört ve korkularımı gider. Allah'ım! Beni her türlü tehlikeden koru. Ve aldatılmaktan senin azametine sığınıyorum."
Bir hatırlatma
Peygamberimiz, "Ölülerinizi hayırla anın" buyurdu. Bu nedenle ölüler hakkında iyi konuşulur. Hatta kötü bir hâli görüldüğünde anlatılmaz. Ama sözün bir de şu anlamı olabilir: Kalbi ölmüşleri iyi anın ve onlarla kavli hasen (güzel sözle) konuşun. Kalbi ölmüş kişilere ağır ve nefret ettirici bir üslupla konuşmayın.